W Polsce przedstawienia teatralne odbywały się już od XII wieku. Początkowo nawiązywały on swoim charakterem do obrzędów religijnych – tak samo jak w innych kulturach.
Następnie zaczęto tworzyć liturgiczne dramaty oraz oficja. W tym okresie forma spektakli była bardzo zbliżona do procesji czy mszy. Zatem w dramatach liturgicznych i oficjach udział brali tylko duchowni. Rozpoczynane były przez śpiew kanoników. Kolejno pieśni wykonywał kantor, który wprowadzał do przedstawienia. W XV wieku pojawiały się jasełka oraz szopki. Poza występami o charakterze religijnym zaczęły pojawiać się spektakle na uroczystościach dworskich.

Teatr staropolski rozwinął się głównie w XVI wieku, w dobie odrodzenia. Pierwszym teatrem świeckim był teatr studentów i profesorów Akademii Krakowskiej. Zaś w XVII wieku pojawiły się w Polsce wędrowne zespoły angielskie m.in. ze sztukami Szekspira, występujące publicznie. Efektem tego było wybudowanie w 1637 roku na zamku warszawskim stałej sceny, na wzór włoskich scen barokowych. Pierwszym stałym teatrem na ziemiach polskich był Teatr Komedialnia w Białymstoku. Najświetniejszy okres rozwoju teatru królewskiego nastąpił za panowania Sasów.