Dramat w swojej początkowej formie nazywany był tragedią, która pojawiał się w VI wieku p.n.e. w starożytnych Atenach. Teatr był miejsce, gdzie ją odgrywano. Wyrosła na gruncie obrzędów religijnych ku czci boga Dionizosa, patronującego urodzajom, winie i tańcu. Był to kult związany z rolnictwem, związany silnie z warstwą chłopską.

Postaciom, której przypisuje się powstanie tego gatunku jest poeta Tespisa z Attyki. To on wprowadził do tak zwanych „chórów koźlich” pierwszego aktora, który prowadził dialog z chórem. Następnym etapem dalszego rozwoju tragedii greckiej jest V wiek p.n.e. Wówczas Ajschylos wprowadził drugiego aktora i stało się początkiem dla dramatu. Kolejno, Sofokles wprowadził trzeciego aktora, co wzbogaciło możliwość komponowania akcji. Od tamtej pory ta forma została niezmieniona do dziś.

Patrząc na rozwój tego gatunku można zauważyć, że chór początkowo odgrywał tak samo ważną rolę jak sam aktor. Był on naturalnym uczestnikiem akcji, którą relacjonował. Dopiero Sofokles sprawił, że liczba osób w chórze zmniejszyła się, a na pierwszy plan wysunęli się aktorzy.